-ken: mientras, cuando (giderken, çocukken)

-ken significa «mientras, cuando» y se añade a verbos y a nombres: eve giderken (de camino a casa), çocukken (de niño, cuando era niño). Siempre es -ken, sin armonía vocálica.

¿Cómo se usa -ken?

• Con verbos, -ken va normalmente detrás del aoristo: *yemek yerken* (mientras como), *otururken* (estando sentado).
• Tras vocal va primero una -y-: öğrenciyken, hastayken.
• -ken no lleva terminación personal; el sujeto indica la persona: *Ben yemek yerken telefon çaldı.*
• El «de niño, de joven» español se dice con -ken: *çocukken*, *gençken*.
• -ken no sigue nunca la armonía vocálica: *okurken*, *çocukken*.

Ejemplos

• Yemek yerken televizyon izlemem.Mientras como, no veo la tele.
• Çocukken İzmir'de oturuyorduk.De niño vivíamos en Esmirna.
• İşe giderken müzik dinlerim.De camino al trabajo escucho música.
• Gençken çok seyahat ederdim.De joven viajaba mucho.
• Ben uyurken sen ne yapıyordun?¿Qué hacías tú mientras yo dormía?

Errores comunes

• ✗ Çocuktan çok kitap okuyordum.✓ Çocukken çok kitap okuyordum.El «de niño» español no es un ablativo: «cuando era niño» se dice con -ken, çocukken.
• ✗ Okula yürürkan müzik dinlerim.✓ Okula yürürken müzik dinlerim.-ken no sigue la armonía vocálica: siempre es -ken, también tras la u de yürür.
• ✗ Öğrenciken çok seyahat ediyordum.✓ Öğrenciyken çok seyahat ediyordum.Tras vocal, -ken necesita una -y- de enlace: öğrenci-y-ken.
• ✗ Ben duş alırkenim kapı çaldı.✓ Ben duş alırken kapı çaldı.En español «mientras me duchaba» lleva persona, pero -ken no admite terminación personal: alırken.
• ✗ Araba sürken telefonla konuşma!✓ Araba sürerken telefonla konuşma!Con verbos, -ken no va sobre la raíz sino sobre el aoristo: sür-er-ken.