Los sufijos posesivos: mi, tu, su
El turco expresa la posesión con sufijos en el sustantivo: evim (mi casa), evin (tu casa), evi (su casa, de él o de ella). Palabras como *benim* (mi) son opcionales y sirven para dar énfasis.
| Persona | Tras vocal | Tras consonante | Ejemplo (araba / ev) |
|---|---|---|---|
| benim (mi) | -m | -ım / -im / -um / -üm | arabam / evim |
| senin (tu) | -n | -ın / -in / -un / -ün | araban / evin |
| onun (su, de él / ella) | -sı / -si | -ı / -i / -u / -ü | arabası / evi |
| bizim (nuestro) | -mız / -miz | -ımız / -imiz… | arabamız / evimiz |
| sizin (vuestro; su, de usted) | -nız / -niz | -ınız / -iniz… | arabanız / eviniz |
| onların (su, de ellos) | -ları / -leri | -ları / -leri | arabaları / evleri |
¿Qué cambia en la palabra?
- El sufijo hace falta aunque uses *benim, senin*: *benim evim*, no *benim ev*.
- La k, p, t, ç final suele ablandarse ante vocal: *kitap → kitabım*, *köpek → köpeğim*.
- El «su» español es ambiguo; el turco distingue: *evi* (de él / ella), *eviniz* (de usted), *evleri* (de ellos).
- Las terminaciones siguen la armonía de 4 formas.
Ejemplos
- Bu benim evim.Esta es mi casa.
- Senin adın ne?¿Cómo te llamas?
- Onun annesi öğretmen.Su madre es profesora.
- Bizim okulumuz çok büyük.Nuestra escuela es muy grande.
- Yeni kitabım masada.Mi libro nuevo está en la mesa.
Errores comunes
- ✗ Benim ev çok küçük.✓ Benim evim çok küçük.En español basta con «mi» delante del nombre; en turco el sustantivo lleva además el sufijo: benim evim.
- ✗ Okulim çok uzak.✓ Okulum çok uzak.Tras la u de okul, la armonía de 4 formas da u: okulum, no okulim.
- ✗ Kitapın nerede?✓ Kitabın nerede?Ante la vocal del sufijo, la p final se ablanda en b: kitap → kitabın.
- ✗ Onun arabaı yeni.✓ Onun arabası yeni.Tras vocal, la tercera persona toma -sı: arabası; -ı solo va tras consonante.
- ✗ Sizin adı ne?✓ Sizin adınız ne?En español «su nombre» de usted usa la forma de tercera persona, pero el siz de cortesía tiene su propio sufijo: adınız.