El acusativo: -ı, -i, -u, -ü (el objeto directo definido)
El turco no tiene artículo «el, la». En su lugar, el objeto directo definido lleva el acusativo -ı, -i, -u, -ü: kitabı okuyorum (leo el libro), frente a kitap okuyorum (leo un libro / leo libros).
| Último sonido | Sufijo | Ejemplo |
|---|---|---|
| consonante | -ı / -i / -u / -ü | ev → evi, okul → okulu |
| vocal | -yı / -yi / -yu / -yü | araba → arabayı, kedi → kediyi |
| p, ç, t, k final | suele ablandarse + sufijo (a menudo no en monosílabos: top → topu) | kitap → kitabı, ağaç → ağacı |
| pronombres | formas propias | ben → beni, sen → seni, o → onu |
¿Cuándo hace falta el acusativo?
- Donde el español pone «el», «este», «mi» o un nombre propio ante el objeto directo: *Filmi izliyorum* (veo la película).
- Con nombres propios y pronombres: *Ali'yi görüyorum* (veo a Ali), *Seni seviyorum* (te quiero). La «a» personal del español no es un dativo.
- Un objeto no específico (sin artículo o con «un») no lleva sufijo y va justo delante del verbo: *Çay içiyorum* (tomo té).
- Tras *bu, şu, o* (este, ese, aquel) el objeto es definido: *bu kitabı*.
Ejemplos
- Ben Ali'yi tanıyorum.Conozco a Ali.
- Çocuklar topu arıyor.Los niños buscan la pelota.
- Onu tanıyor musun?¿Lo conoces?
- Ayşe kitabı okuyor.Ayşe está leyendo el libro.
- Biz akşam televizyon izliyoruz.Por la tarde vemos la tele.
Errores comunes
- ✗ Ayşe'ye bekliyorum.✓ Ayşe'yi bekliyorum.En español decimos «espero a Ayşe» con «a», pero esa «a» personal no es un dativo: beklemek lleva acusativo, Ayşe'yi.
- ✗ Sana seviyorum.✓ Seni seviyorum.El «te» de «te quiero» no muestra en español si es directo o indirecto; sevmek pide acusativo: seni, no el dativo sana.
- ✗ Bu film izliyorum.✓ Bu filmi izliyorum.Tras bu el objeto es definido: el español lo marca solo con «esta», pero el turco necesita además el acusativo: bu filmi.
- ✗ Arabaı yıkıyorum.✓ Arabayı yıkıyorum.Tras vocal, el acusativo necesita una -y- de enlace: araba-y-ı, igual que en el dativo arabaya.
- ✗ Ağaçı görüyor musun?✓ Ağacı görüyor musun?Ante la vocal del acusativo, la ç final de ağaç se ablanda en c: ağacı.
