The accusative: -ı, -i, -u, -ü (the definite object)
Turkish has no word for “the”. Instead, a definite direct object takes the accusative -ı, -i, -u, -ü: kitabı okuyorum (I'm reading the book), but kitap okuyorum (I'm reading a book / books).
| Last sound | Suffix | Example |
|---|---|---|
| consonant | -ı / -i / -u / -ü | ev → evi, okul → okulu |
| vowel | -yı / -yi / -yu / -yü | araba → arabayı, kedi → kediyi |
| final p, ç, t, k | usually softening + suffix (often not in one-syllable words: top → topu) | kitap → kitabı, ağaç → ağacı |
| pronouns | own forms | ben → beni, sen → seni, o → onu |
When do you need the accusative?
- Where English has the, *this*, *my* or a name before a direct object: *Filmi izliyorum* (I'm watching the film).
- With names and pronouns as objects: *Ali'yi görüyorum*, *Seni seviyorum*.
- A non-specific object (English *a* or no article) has no ending and stands right before the verb: *Çay içiyorum* (I'm drinking tea).
- After *bu, şu, o* (this, that) the object is definite: *bu kitabı*.
Examples
- Ben Ali'yi tanıyorum.I know Ali.
- Çocuklar topu arıyor.The children are looking for the ball.
- Seni seviyorum.I love you.
- Ayşe kitabı okuyor.Ayşe is reading the book.
- Biz akşam televizyon izliyoruz.We watch TV in the evening.
Common mistakes
- ✗ Ben o kitap okuyorum. (= the book)✓ Ben kitabı okuyorum. (= the book)English “the” is not o; Turkish shows a definite object with the accusative ending: kitabı.
- ✗ Ben Ayşe tanıyorum.✓ Ben Ayşe'yi tanıyorum.English names never change; as a Turkish object a name takes the accusative: Ayşe'yi.
- ✗ Annem ben arıyor.✓ Annem beni arıyor.Like English “me” for “I”, the object form of ben is beni.
- ✗ Kedii görüyor musun?✓ Kediyi görüyor musun?After a vowel the accusative needs a buffer -y-: kediyi.
- ✗ Köpeki seviyorum.✓ Köpeği seviyorum.Before a vowel, the final k softens to ğ: köpeği.